Start triatlonseizoen 2009 (02.05.2009)

Op 1 mei nam ik deel aan het BK ploegentriatlon samen met mijn 5 teamgenoten Karl, Maik, Stijn, Lode en Edward. Deze wedstrijd was voor mij het startschot van het triatlonseizoen. Ik moet toegeven dat ik wat zenuwachtig was voor de wedstrijd. De schrik zat er wat in dat ik de mannen niet zou kunnen volgen… maar achteraf gezien was die onzekerheid voor niets nodig geweest. Maar ja, ik denk dat ik die stress en angst voor de wedstrijd wat nodig heb om goed te kunnen presteren. Het zwemmen verliep vlot. Dankzij het constante kopwerk van Lode zwommen we mooi samen aan een tempo van ongeveer 1’20” per 100 meter. Het fietsen ging, ondanks een minder gevoel tijdens de opwarming, ook vrij goed. Stijn reed grotendeels vooraan, zodat we ook hier een efficiënt treintje konden maken. Jammer genoeg ben ik tijdens de laatste fietsronde plat gereden. Gelukkig knalde mijn band leeg tijdens het beklimmen van de helling en niet tijdens het naar beneden vlammen, want anders had ik wel eens lelijk ten val kunnen komen. Mijn eerste gedacht was: “Verdomme, ik had nochtans zo graag eens mijn lopen getest!”. Ik ben dan wat teleurgesteld met de fiets terug naar de wisselzone gestapt, maar ondertussen spookte het door mijn hoofd om toch samen met de anderen de wedstrijd mee uit te lopen. Ik heb mijn chip en startnummer aan de kant gelegd en mijn loopschoenen aangetrokken. Op hetzelfde moment zag ik de mannen de wisselzone al binnenkomen, wat een timing! Ik heb de mensen van de organisatie tijdens het passeren verwittigd, en dan samen met mijn teamgenoten de wisselzone verlaten. Het loopparcours, dat voor velen niet aanlokkelijk bleek te zijn, was eigenlijk wel mijn goesting, nl. off-road, wat kronkelend op en neer met voldoende variatie. Het was mijn eerste snelle looptraining sedert maanden, want na 6 weken looprust wegens stressfractuur aan de voet, had ik nog niet op wedstrijdtempo gelopen. Amai, het was van in het begin serieus goed doorlopen, maar ik kon volgen. Ik had ook de beklimming in het parcours goed verteerd, maar de laatste kilometer voelde ik dan toch de energie wat uit de benen wegvloeien waardoor ik met tegenzin een gaatje moest laten. Aangezien ik officieel niet meer deelnam aan de wedstrijd door de platte band, moesten de mannen niet naar me omkijken. Karl en Stijn gaven met het zicht op de finish letterlijk en figuurlijk nog een extra duwtje in de rug van de meest vermoeide lopers, zodat ons WTDT Kinepolis team met een tijd van 1u06’57'' (in totaal de 10de tijd) de lijn overschreed. Aan de aankomst was ik ongeveer 100 meter achter op de mannen. Ik had de schade dus kunnen beperken door een goed tempo te blijven lopen. In het algemeen ben ik heel tevreden met mijn prestatie. Het smaakt naar meer…! Foto met dank aan Loreke!!!

Reageer

Bericht