Belgisch kampioene halve afstand in Eupen! (03.08.2009)
Jaja, tis er eindelijk eens uit gekomen! Woehoe!Eerst en vooral een 'dank u wel' aan iedereen die me de laatste jaren heeft geholpen en ondanks de wat mindere momenten in me is blijven geloven! Karl, mijn allerliefste schat, gij staat zonder twijfel bovenaan dat lijstje! Merci voor alles!
Vrijdagmiddag zijn we vertrokken uit Oudenaarde richting Eupen. In de namiddag heb ik samen met Karl en Bruno het fietsparcours verkend. Amai, de benen waren toen goed, vraag het hen maar... ze hebben vooral mijnen achterkant gezien, wat ze eigenlijk niet zo erg vonden denk ik :-) Ik wou dus meteen tekenen voor diezelfde benen tijdens de wedstrijd, maar ja, da gaat natuurlijk zomaar niet. De fietstraining was alvast goed voor het vertrouwen, net zoals de daaropvolgende korte looptraining. Na de training reden we richting Monschau, waar we in een bed&breakfast hadden gereserveerd voor 2 nachten.
Zaterdag zijn we gaan zwemmen in het openluchtzwembad van Eupen. Een mooi 50-meter bad, maar toch wel heel fris! Bij Karl stond een training van 3,8km op het programma, maar in de helft van de training kwam hij met onderkoelingsverschijnselen toch maar even 'opwarmen' (vooral de alsmaar blijvende wippende tetjes waren oncontroleerbaar en grappig om te zien). Het 2de gedeelte van de training heeft hij dan maar zijn wetsuit aangetrokken.
Voor mij was het de rest van de dag gewoon wat rusten en verder lezen in het boek van Marc Herremans. 's Avonds hebben we in het stadje op het gemak een lekkere spaghetti gegeten. Daarna begonnen de eerste zenuwen langzaam op te komen...
Zondag 2 augustus, BK Eupen. Ik kon niet meer terug! Ik was nerveus. De zenuwen kreeg ik moeilijk onder controle. Dat gevoel, pff, tis moeilijk te beschrijven, een blok in de maag en ook een portie angst, schrik voor de onwetendheid over het verloop van de wedstrijd. Zal het zwemmen goed gaan van deze keer? Zal ik even goede benen hebben als vrijdag tijdens de training? Zal ik van deze keer hopelijk niet plat rijden...?
Maar na het startschot deed de gezonde adrenaline haar werk en was ik voor de zoveelste keer weer vertrokken! Go with the flow!
Bij de start had ik me helemaal rechts gelegd. Goede keuze, want ik kon ongehinderd, zonder slagen en stampen, vlot van start gaan. Tijdens het zwemmen had ik niet het supergevoel als in Aarschot, maar het ging toch goed. Het viel me op dat iedereen heel verspreid zwom, wat natuurlijk een grote luxe was, want ik voel me dan meer op mijn gemak. Bij het verlaten van het water kregen we op onze weg naar de wisselzone meteen een forse beklimming voorgeschoteld. Kmoet zeggen dat da toch wel efkes zeer deed. Na de wissel zat ik als 3de dame op de fiets.
Vanaf de eerste beklimming voelde ik meteen aan dat de benen niet zo goed waren als vrijdag. Ze voelden opgeblazen en verzuurden veel te snel bij het klimmen. In het begin vloekte ik even en dacht ik van tzal niets worden vandaag! Ik had er echt geen goed gevoel bij. Op het einde van de eerste ronde passeerde Inge me. Ik probeerde te volgen, maar op de beklimming moest ik passen met als gevolg dat Inge na 2 ronden fietsen een voorsprong had van 1'30". Ondertussen dwaalden mijn gedachten af en toe bewust af naar Wielemie en Marc Herremans. Ik had hun boeken kort geleden maar nog gelezen. Ik wist dat ze er alles zouden voor over hebben om te kunnen ruilen voor mijn pijnlijke benen op dat moment. Ik wist dat ik verplicht was om te blijven vechten en er nog in te geloven. De volgende ronde bleef ik echter op een gelijke achterstand van Inge en tijdens de laatste ronde kwam ik zelfs terug dichterbij. Op de andere dames hadden we ondertussen al een serieuze voorsprong genomen. Toen ik voor de 5de en laatste keer de beklimming aan de finish op reed, hoorde ik dat Inge maar nog net begonnen was met lopen... . Dat verwonderde me eigenlijk wel. Het gaf me hoop, want ik wist dat ik met goede loopbenen zeker even snel en zelfs sneller kon lopen dan Inge.
Ik begon met een minuut achterstand aan het lopen. Tijdens de 1ste ronde had ik maar nog enkele seconden van de achterstand afgeknabbeld, maar het voelde goed aan. Ik heb meestal wat tijd nodig om een beetje te recupereren, de energievoorraad wat in te schatten en dan op het juiste tempo te komen. Tijdens de 2de ronde voelde ik dat ik een tandje bij kon steken. Na het gedeelte in het bos zag ik Inge een 10-tal meter voor me uitlopen. Ik liep er op mijn eigen tempo naartoe zodat ik op de lange betonhelling de leiderspositie kon overnemen. Ik bleef op mijn hoede en hield een hoog tempo aan. Het was ondertussen water aan het gieten, maar het lopen in 1ste positie gaf me vleugels. Ik had het gevoel dat die 21km zo snel voorbij ging. Geloof me, ik heb al andere wedstrijden gehad waarbij die laatste halve marathon veel lastiger en langer aanvoelde... . Ik kon er van deze keer echt van genieten!
Op de laatste helling naar de finish riep zowel iedereen me proficiat toe. Het deed deugd. Ik overschreed de finish in 4u39'57". Het onthaal aan de finish was een beetje ontgoochelend, maar dat kon me niet veel schelen. Mijn grootste supporters waren er en ik had terug het gevoel dat ik het kon en dat ik er moest blijven in geloven. Dat was het allerbelangrijkste voor me. Bedankt 3coach Wim VDW, je hebt daar zeker en vast je steentje toe bijgedragen.
Bij de mannen won Joury Gokel in een tijd van 4u13'17". Iedereen was kletsnat waardoor het podium snel in de koude moest worden afgewerkt. We spoten champagne, nog enkele foto's en dan zo snel mogelijk een warme douche!Mijn volgende wedstrijd, de Zwintriatlon in Knokke, is pas begin september. Op 23 augustus worden de rollen omgedraaid, want dan kan ik de zenuwachtige grootste supporter zijn van Karl op zijn eerste volledige triatlon in Neerpelt...! Ik heb er het volste vertrouwen in :-)
De komende weken zijn lekker relax samen met Karl, Tuur en Hanne. Een weekje naar zee met de tent op de camping in Nieuwpoort. Samen genieten van de vrije tijd en van elkaar! Er is meer dan triatlon alleen é!
Merci Lore voor de foto's.