1/3 triatlon in Aarschot: tevreden met 1ste plaats (18.07.2010)
We zijn alweer een dikke week gepasseerd... de dagen vliegen voorbij! Mijn volgende wedstrijd komende zondag in Eupen komt stilaan dichterbij, terwijl ik nog niet eens een verslagje heb kunnen schrijven over de wedstrijd in Aarschot.Ik had van deze keer extra veel supporters mee, nl. Karl (zoals altijd natuurlijk),Tuur, Hanne, Lien, Lore en Kurt. We waren goed op tijd, dus ik had wat extra tijd om mij zenuwachtig te maken. Ik was nerveus en ik kon er niets aan doen. Ik had na Brugge enkele weken rust genomen en dan de voorbije weken rustig terug wat opgebouwd. Ik had nog maar weinig op wedstrijdtempo getraind en me de laatste dagen niet zo goed gevoeld op training. Dus kort samengevat had ik eigenlijk een tekort aan zelfvertrouwen en die twijfel maakte me natuurlijk wat nerveus!
En dan... eindelijk de start! Door de warme temperaturen moesten we zonder wetsuit zwemmen. Dat is geen nadeel, maar ook niet echt een voordeel voor mij, dus het maakte niets uit. Het voelde goed aan! We zwommen met drie (Stefanie, Charlene en ik) aan kop. Charlene (mijn clubgenote) perste er op het einde nog een versnelling uit om na een goeie 2km zwemmen als eerste de wisselzone te betreden. Tijdens de wissel was het leuk om eens geen wetsuit te hoeven uittrekken.
Stefanie Adam zat als eerste op de fiets, ik volgde kort daarna en als volgt ook Charlene. Tijdens het eerste vlakke stuk nam ik de leiding, maar ik voelde dat Stefanie goed bleef volgen. De benen voelden niet super, maar het was ok. Totdat ik de eerste helling omhoog reed... amai amai, wat is me dat dacht ik in mijn eigen! Ik voelde de benen veel te snel verzuren en na enkele hellingen had ik een stekende pijn in mijn onderrug. Stefanie stak me zoals ik had verwacht voorbij... . Ik probeerde mezelf op te peppen, me verder te pijnigen en gewoon door te bijten met de hoop dat ik in het lopen over betere benen zou beschikken. Op het einde van het fietsen vernam ik van mijn dierbare supporters dat Stefanie eigenlijk niet ver meer was 'uitgefietst'.
Na 60km fietsen was ik blijkbaar maar 40 seconden meer achter. De dames die na mij uit het water kwamen, waren ook niet dichterbij gekomen met de fiets. Dus eigenlijk zag het er toch nog redelijk goed uit.
Ik begon te lopen en het vlotte wel. We moesten 3 toeren van 5km afleggen. Ik had geen superbenen, maar had wel het gevoel dat het goed genoeg zou zijn om te kunnen winnen. Na een halve ronde lag ik al in 1ste positie. Stefanie is gekwetst geweest en had nog maar weinig loopkilometers in de benen. De laatste ronde kreeg ik redelijk veel pijn aan mijn rechter heup, knie en voet, maar ja, dat waren zorgen voor later... .
Ik kwam over de finish met een tijd van 3u21'. Toch nog 8 minuten beter dan vorig jaar op dit zelfde parcours. Debbie Verstraeten werd knap 2de, Veerle D'Haese 3de, Stefanie Adam 4de en Charlene Ottevaere werd mooi 5de in een tijd van 3u38.
De uitslag kan je hier lezen.
Ik hou een beetje een dubbel gevoel over aan deze wedstrijd. Enerzijds ben ik tevreden, want ik ben gewonnen, maar anderzijds voelde het niet zo goed aan.
Eigenlijk voelde ik me al niet zo in mijnen haak de dagen voor de wedstrijd. Ik denk dat er een viruske in mijn lijf gezeten heeft, want de dagen na de wedstrijd waren nog minder goed...
Deze week voel ik me terug beter. Gisteren ben ik nog bij de kinesist langs geweest, want de oorzaak van de pijn aan mijn rechter heup was een geïrriteerde en verkorte m. periformus. Ik hoop dat ik mijn trainingen deze week zonder pijn en met een goed gevoel kan afwerken, zodat ik zondag met vertrouwen aan de start van de halve triatlon in Eupen kan verschijnen.
We zullen zien :-)