Gérardmer... gezien de omstandigheden heel tevreden met de 6de plaats! (21.09.2010)
Eerst en vooral wil ik kwijt dat Gérardmer echt wel een mooie wedstrijd is. Een prachtige omgeving en locatie om een triatlon te organiseren.Wat mijn eigen wedstrijd betreft zit ik met een dubbel gevoel...
Op donderdagavond 2 september zijn we in Gérardmer aangekomen en we zagen het wel zitten om het loopparcours nog even te gaan verkennen. Een toertje van 7km rond het meer met enkele hellingen. Ik zag het al volledig zitten, want het parcours was grotendeels off-road en op en neer, dat is wel mijnen dada :-)
Ons hotel lag vlakbij het wedstrijdgebeuren en is zeker en vast goedgekeurd. Lekkere douche, verzorgde badkamer en goed bed!
Vrijdagmorgen hebben we op het gemak ontbeten. Karl moest een 5-tal uren fietsen, terwijl Bruno en ik op het gemak de fietsronde gingen verkennen. En ja, het was wel de moeite! Geen meter vlak, een 3-tal redelijk lange en serieuze hellingen, maar een prachtige omgeving. De afdalingen waren goed te doen (althans bij droog weer), dus geen al te scherpe bochten. Alweer zag ik het goed zitten :-)
In de namiddag nog een beetje gerust, boekje gelezen, sudokutje gemaakt, een half uurke in slaap gesukkeld tot Karl enthousiast terug kwam van zijn lange fietstocht.
's Avonds was het pastaparty. Dus ja, allen daarheen om ons buikje nog eens goed rond te eten, want we gingen de extra koolhydraten wel kunnen gebruiken de dag erna! Het had gesmaakt...
Maar... jammergenoeg een MAAR! Toen ik rond 22u mijn oogjes wou dicht doen voor een gezonde nachtrust begon ik me niet goed te voelen. Het begon vooral met koppijn en wat buikkrampen. Ik nam een perdolanneke en dacht dat het wel zou overgaan, maar nee, dat was niet het geval. De buikkrampen werden erger zodat ik 's nachts regelmatig de pot op moest. De imodiums bleken ook niet te willen helpen...
Ik probeerde tevergeefs in slaap te geraken, maar het lukte echt niet! Normaalgezien heb ik eigenlijk nooit last om te kunnen slapen! De uren passeerden traag en ik voelde me leger en zwakker worden. Mijn hartslag bonkte door heel mijn lichaam, ik voelde hem overal.
Ik zag het daglicht stilaan door de gordijnen binnenglippen en ik dacht van shit, da gaat ier nie gaan é op die manier. Bij het rechtstaan kon ik me niet helemaal oprichten en had ik evenwichtsproblemen. Ik probeerde een boterham met confituur te eten, maar na 5 minuten op 1 hap te kauwen ben ik dan maar overgeschakeld naar wat cornflakes met melk. Ook dit ging niet vlot, dus werd het gewoon een fles carbo load om toch iets van suikers binnen te krijgen.
Gelukkig heeft Karl goed voor me gezorgd. Het was moeilijk... hij wist ook niet goed wat hij moest doen. Moesten we nu beslissen om niet mee te doen en zelfs niet te proberen? Wie weet kwam ik er nog door binnen een uur en zou ik er dan later spijt van gehad hebben? We besloten om alvast het zwemmen te proberen...
Ik bleef tot een uur voor de start op bed liggen. De energiedrank deed zijn werk en ik begon me toch al een beetje minder zwak te voelen, zodat ik voldoende energie had om me te wassen en me klaar te maken voor de wedstrijd.
Ik had wat schrik voor de start. 1200 man allen samen in het water. ik hoopte dat ik niet ging moeten vechten voor een plaatsje, want dit kon ik echt wel missen!
Ik stelde me vooraan links bij Caroline Steffen (wereldkampioene halve afstand) met de idee om meteen links weg te zwemmen om zo niet in het pak te belanden. Zo gezegd, zo gedaan, ik heb vrij rustig kunnen zwemmen, misschien een beetje teveel aan de buitenkant, maar dit kon me op dat moment niet veel schelen. Ik wou gewoon doseren en voorzichtig met mijn energie omgaan. Mijn doel (een podiumplaats) van enkele dagen geleden was die dag veranderd in het doel om de wedstrijd gewoon te proberen uitdoen. Opgeven doen we maar als het echt niet meer gaat dacht ik!
Na 28'25" kwam ik het water uit en na een wissel van 2'28" zat ik op de fiets. Ik had even de tijd nodig om te bekomen.
Ik werd teveel ingehaald naar mijn goesting, maar verdomme ja, het was nu eenmaal zo... en ik probeerde een tempo te vinden waarbij ik niet al te veel kracht verspilde. Ik was eigenlijk al heel blij dat mijn imodiums eindelijk hun werk deden, want tijdens de wedstrijd had ik niet meer naar het toilet gemoeten (ik denk eigenlijk dat er gewoon ook niets meer in mijn darmen zat :-)). Gelukkig, want dit ging ver van evident geweest zijn met mijn wedstrijdpakje in één deel.
Na de 2de ronde had Karl me gezegd dat ik eigenlijk maar een 3-tal minuten achter zat op de 3de dame. Dat verwonderde me, want ik had echt het gevoel dat ik niet vooruit ging! Hij motiveerde me op die manier om er tijdens de 3de ronde toch nog maar voor te blijven gaan en hij gaf me het gevoel dat ik eigenlijk nog niet zo slecht bezig was.
Uiteindelijk kwam ik na 3u12'19" fietsen de wisselzone voor de 2de keer binnen en kon ik als 7de dame aan de halve marathon beginnen.
De eerste ronde voelde ik me terug niet zo goed. Mijn darmen en maag deden raar en pijn van het schokken, waardoor ik een voorzichtig tempo moest zoeken om de 21km te kunnen volhouden. De benen daarentegen waren wel goed! Na 1 ronde lopen overstak er me een atlete. Ik had ze al zien komen. Ik zag Debbie Verstraeten trouwens ook naderen, dit verwonderde me zeker niet, want ik had ze eerlijk gezegd al in het fietsen verwacht.
Tijdens de 2de ronde voelde ik me beter worden waardoor ik mijn tempo toch een beetje kon opkrikken en op die manier de dame die me net voorbij gelopen was terug in te halen. Ik haalde ook Stefanie Adam in zodat ik na 14km in 6de positie liep.
De 3de ronde probeerde ik mijn tempo aan te houden met de finish in zicht. Na 1u34'26" lopen had ik mijn doel van de dag bereikt en eindigde ik in een tijd van 5u20'09". Gezien de omstandigheden was ik natuurlijk heel tevreden met mijn 6de plaats! Maar ja, de vraag: 'Wat zou ik gepresteerd kunnen hebben in een volledig gezonde toestand?' kwam natuurlijk in me op. Ik eindigde uiteindelijk maar amper op een handvol minuten van de 3de plaats...
Het antwoord op de vraag zullen we nooit weten. Het zijn vijgen na pasen :-)
Er zat waarschijnlijk een podiumplaats in, maar deze zal voor een volgende keer weggelegd zijn!
Clubgenoot Bruno Boudry kan deze prachtige triatlon ook op zijn lijstje van succesvolle wedstrijden placeren. Proficiat!
De uitslag kan je hier terugvinden.
Na de wedstrijd ben ik zo snel mogelijk terug naar het hotel gegaan, gedoucht en efkes in mijn bed gekropen.
De dag erna moest Karl nog een uur zwemmen, 3 uren fietsen en een uurke lopen. Ik was een paar dagen geleden nog van plan om samen met hem opt gemak een stukje mee los te fietsen en/of te zwemmen, lopen, maar het is bij een kort wandelingske en het oplossen van sudoku's gebleven.
Ik had 's nachts gelukkig wel heel goed kunnen slapen, amai, dat deed deugd :-)
Mijn volgende en laatste wedstrijd van het seizoen is de kwarttriatlon in Ieper.
Hopelijk ben ik tegen dan terug in topvorm, want het zal nodig zijn om te strijden tegen de toppers Sofie Goos en Tine Deckers!