Goed voor een 6de plaats in de Ironman70.3 van Rapperswil-Jona

Wat gaan de weken snel. Mijn 3de Ironman70.3 zit er al weer op. Zwitserland, het meer van Zürich, een groen landschap, overal bergen met klingelende koeien en mooie kerkjes. Dus samengevat een prachtige omgeving! De dagen voor de wedstrijd was het weer een beetje wisselvallig, maar op 'Raceday' was de zon er graag bij.

De start voor de PRO's werd gegeven om 8u55. Karl en clubgenoten Ruben en Johan moesten elk op hun beurt nog wachten en aftellen tot ze hun wetsuit mochten laten vollopen. Ik dacht dat ik niet snel genoeg gestart was. Ik zag veel zwemmers voor me en wist niet goed of ik al dan niet goed bezig was. Ik zwom aan kop van een groepje en moest voortdurend voorwaarts kijken om de juiste koers te blijven varen. De boeien waren niet zo duidelijk waardoor ik moeilijk mijn weg vond. Na 27'37" zette ik voet aan wal en hoorde van Karl dat ik in 7de positie vertoefde. Niet super goed, maar zeker ook niet slecht, dus voorlopig tevreden.

Eens ik op de fiets zat, voelde ik nogal snel dat de benen er niet zoveel zin in hadden. Ik had niemand voor me als mikpunt en moest op mijn eentje een ideaal tempo proberen te vinden. Op de eerste helling passeerde ik Meike Krebs terwijl ik van mezelf vond dat ik echt niet vooruit ging. Mijn rug deed pijn en ik had problemen met mijn ademhaling. Gewoon doordoen en hopen dat het beter wordt zei ik tegen mezelf. De komende hellingen moest ik vechten om positief te blijven. En dan stak Erica Csomor me voorbij aan het begin van de afdaling. Ik dacht eigenlijk dat ze al voor me was! Ben ik dan toch nog niet zo slecht bezig? Ik probeerde me te herpakken en beloofde mezelf om haar niet uit het zicht te verliezen. Na enkele kilometers afdalen kwam ik er een beetje door en na de eerste ronde had ik zelfs eindelijk het gevoel dat ik aan het echte werk kon beginnen. Ondertussen was enkel Karin Thürig (voormalig wereldkampioene tijdrijden) me voorbij gesneld. Bij het kruisen had ik Karl gezien en zag ik ook de dames die zowel voor als achter me reden. Erica had zich ondertussen netjes achter mij genesteld. Tot mijn verbazing zaten de concurrentes van tijdens de wedstrijd in Mallorca (Sylvia Felt en Tamsin Lewis) achter me en was de winnares Mary-Kate Lidbury niet zo ver voor me. Dit gaf me moed om er de tweede ronde zo snel mogelijk tegenaan te gaan! Het klimwerk verliep van deze keer een stuk vlotter. Ik kon veel mannen inhalen die aan hun eerste ronde bezig waren. Simone Benz moest op de laatste lange helling haar 5de positie inruilen en ik begon stilaan met mijn gedachten bij het komende loopgedeelte te zitten.

Ik wisselde samen met Erica. Ze was iets sneller weg waardoor ik als 6de begon te lopen. Net als in Mallorca was haar tempo iets te snel voor me. Ik liet haar lopen en vond vrij snel mijn eigen tempo. De benen voelden goed. De ademhaling was nog steeds niet helemaal ok en ik voelde dat de steken op de loer lagen. Ik forceerde dus niets en concentreerde me constant op het in- en uitademen. Voor me zag ik Mary-Kate lopen. Ik kwam stilaan dichter en rond kilometer 8 had ik haar te pakken. Na de trappenreeks in het stadje kreeg ik zelfs het gevoel dat ik een tandje bij kon steken. Ondertussen hoorde ik het boven me dreigend roffelen... er zat een buitje klaar! Na 12km kreeg ik een klein dipje. Ik werd net voorbij gestoken door Sonja Tajsich (winnares Ironman South Africa 2010), amai die ging snel! Blijven focussen op je eigen wedstrijd Phie! Na 15km was het zover, een serieuze vlaag op ons hoofd... KLETSNAT! Maar het deed deugd :-) Met natte, zompige schoenen liep ik volledig verfrist richting finish. Ik bleef een goed tempo aanhouden en was quasi zeker dat ik als 6de zou eindigen. Maar ik hoorde plots een luid gehijg achter me... Ik keek om en zag een kleine, dappere dame met een blauw nummer! Wow, dat was even schrikken! Ik zette meteen mijn gas volledig open om de laatste 200 meter te spurten! Ik voelde dat ze al haar krachten had gebruikt om naar me toe te kunnen lopen, dus ik was de snelste!

Ik finishte als 6de dame in een tijd van 4u28'02" (27'37"-2u28'37"-1u28'). Wereldtopper Caroline Steffen (2de plaats Ironman Hawaï 2010) won in 4u15'10". Karin Thürig werd 2de (4u18'31") en Sonja Tajsich werd na een prachtige inhaalrace tijdens het loopgedeelte uiteindelijk nog 3de (4u24'58"). Caroline en Karin waren vooral tijdens het fietsgedeelte heel sterk en zijn dus nog een klasse te hoog gegrepen, maar ik kon wel terug meestrijden voor een 3de plaats. Bij de mannen won een indrukwekkende Andi Bücherer in een tijd van 3u46'56"! Ronnie Schildknecht en Mathias Hecht vervolledigden het podium. Karl werd 7de in zijn categorie (35-39j) in een tijd van 4u28'31". Jaja, we hebben (op enkele seconden na) weeral eens dezelfde tijd! 

Lindsey en Christa, bedankt voor de mooie foto's! De volgende strijd vindt plaats in eigen land. De kwarttriatlon van Brugge gaat door op zaterdagavond 18 juni. Daarna gun ik mezelf enkele weken 'relatieve' rust gevolgd door een goede opbouw om dan op 24 juli met de Ironman70.3 te Antwerpen terug met volle moed en kracht aan deel 2 van het seizoen te beginnen.

  • 1307467485637.jpg
  • 1307466577839.jpg
  • 1307466596726.jpg