Ons Duits Avontuur

Ondertussen zijn we terug thuis (voor efkes). Na een goeie 2 weken kamperen vind ik het leuk om thuis komen. Alhoewel het de dagen nadien altijd wel druk is. Veel was, een hele boel mails, allerhande zaken regelen en ondertussen ook nog blijven trainen natuurlijk. Nu nog dit verslag schrijven en ik ben terug mee in den draai :-)

Ons Duits avontuur begon op woensdag 3 augustus. De hele dag in de auto op weg naar onze eerste camping in Regensburg. De sponsorwagen volgepropt met 2 triatlonfietsen, de fietsen van Tuur en Hanne, een kastje met kledij, water, tenten en allerhande kampeergerief. Gelukkig is Karl een krak in het in elkaar puzzelen van materiaal zodat alles perfect in de koffer paste zonder dat het kon verschuiven en eventuele schade kon teweegbrengen aan onze Argon18-bikes. Na een 8-tal uren konden we ons settelen in een camping op een kwartiertje rijden van Regensburg.

Op zondag 7 augustus stond voor Karl en clubgenoten Ruben, Jan en Jannick de volledige triatlon op het programma. De dagen voor de wedstrijd hadden de 4 musketiers voldoende de tijd om het parcours te verkennen en alles in orde te brengen voor hun wedstrijd van het seizoen. D-Day! Heel vroeg opstaan, want om 7u 's morgens zou het startschot al worden gegeven! De dag ervoor had ik de rugzakken al klaar gemaakt, want met 2 kids aan mijn zijde is een goede voorbereiding een must :-) Voor Tuur en Hanne was het de eerste keer dat ze hun papa een volledige triatlon zouden zien doen, dus ze waren heel enthousiast en in form! Aan de start kwamen we alle andere supporters tegen. Een vrolijke bende! Na een fikse regenbui waren alle atleten en het materiaal in de wisselzone al kletsnat voor ze gestart waren... Maar goed, niets aan te doen. De wetsuits werden aangetrokken, nog even een zoen en veeel succes! Met meer dan 2000 atleten op een klein strandje... manman, das toch spannend en benauwd om te zien. Je kan alleen maar hopen dat ze snel uit het grote pak geraken en snel hun eigen ritme vinden. Karl kwam na 54'52" als 86ste uit het water, 30" daarna was Ruben er al. Jan volgde in een tijd van 1u00'30" en Jannick kon op zijn beurt na 1u13'11" op zijn fiets springen. Tijdens het fietsen is het altijd lang en spannend afwachten voor de supporters. We konden ze pas na 90km voor de eerste keer terug zien. En het zag er goed uit! Karl was al een heel stuk naar voor opgeschoven. Ruben zat maar 2'30" achter. Jan was jammer genoeg plat gevallen, maar is rustig gebleven en kon na 5 minuutjes al weer vertrekken waardoor de schade beperkt bleef. Ook Jannick zat op schema en was bezig met een goeie wedstrijd.

Na 5u03' fietsen (60ste positie) in de gietende regen, een stuk klimwerk en ambetante wind kon Karl zijn loopschoenen aantrekken. In tegenstelling tot het fietsen konden we het loopgedeelte zeer goed volgen. Je moet natuurlijk wel de moeite doen om je te verplaatsen, maar de kids hadden nog steeds voldoende energie om van het ene naar het andere te wandelen of zelfs geregeld eens te lopen. Het lopen zag er op het eerste zicht goed uit, maar na 10km riep Karl dat hij weer veel pijn had aan zijn heup (blessure waar hij al tijdje last van heeft). Hij bleef dapper doorlopen en wij bleven dapper supporteren :-) Na een sanitaire stop werd de pijn aan de heup raar maar waar minder, zodat hij zich het 2de deel van de marathon iets beter voelde. Ondertussen waren Ruben, Jan en Jannick ook nog steeds bezig met een prachtige wedstrijd. Karl behaalde de finish in een mooie tijd van 9u19'. Hij werd hiermee 33ste in totaal en 4de in zijn categorie. Ruben en Jan bleven onder de 10 uren en eindigden in een tijd van resp. 9u40' en 9u59' (familierecord)! Ook Jannick behaalde zijn doelstelling en mocht een tijd van 11u59' op zijn naam schrijven. Conclusie: 4 tevreden atleten! Karl mocht met zijn 4de plaats terug naar Hawaii, maar het past niet dit jaar, de centen en het verlof zijn op.

Na de wedstrijd bleven we nog enkele dagen op dezelfde camping, zodat ik mijn laatste belangrijke trainingen kon afwerken. Woensdagnamiddag reden we een 4-tal uren terug richting België tot in Wiesbaden. We vonden een camping, maar van deze keer zonder elektriciteit. Alle tenten moesten op 1 grasveld staan, dus geen eigen plaatsje. Voor de rest was alles wel ok hoor, een rustige omgeving en een verzorgde sanitaire blok zijn het belangrijkste. Het was de bedoeling dat ik vooral nog veel kon rusten de laatste dagen voor de wedstrijd, maar dit is toch een beetje anders uitgedraaid. Ik wou me op vrijdag gaan inschrijven zodat ik dan zaterdag op het gemak al mijn gerief enkel maar naar de wisselzone hoefde te brengen. Aangezien ik op de campings mijn mails niet meer had gecheckt, had ik de info wat betreft de dopingcontrole de dag voor de wedstrijd niet gelezen. Zo bleek dat ik me zaterdag om 10u moest aanmelden om bloed te laten trekken. Na de wedstrijdinfo om 13u (die een uur lang duurde) en de controle van het bloedstaal kregen we bij een positief resultaat (of negatief, tis te zien hoe je het bekijkt) dan uiteindelijk onze zak met wedstrijdbenodigdheden.

Kurt en Lore, mijn eerste koppel supporters, waren deze ochtend op onze camping gestrand. Samen met Karl en de kids hadden ze zich die middag al wat moeten bezighouden, maar rond 15u konden we ons dan toch met zijn allen in de camionette, naar wisselzone1 verplaatsen om de fiets en de zak met het loopgerief (voor in de 2de wisselzone) af te leveren. Na een half uurtje rijden, parking zoeken, een kwartiertje wachten voor de trein die moest passeren en een kwartier stappen hadden we wisselzone1 kunnen bereiken. Ondertussen waren mijn papa en Greet, mijn 2de koppel supporters, ook gearriveerd :-) Na het bestuderen van de wisselzone en het zwemparcours konden we eindelijk rond 17u30 terug naar de camping. Dan moest ik nog eten maken en proberen wat te rusten, stretchen en te focussen, want de vroege ochtend ging er snel zijn! Het gevoel tijdens de trainingen de dagen voor de wedstrijd was redelijk goed. Ik hoopte op hetzelfde gevoel tijdens de wedstrijd...

Om 4u ging de wekker, want ook wij moesten (net als de atleten van de volledige triatlon van vorige week) al om 7u van start gaan. Vroeg, maar het voordeel is natuurlijk wel dat je tegen 's middags al toekomt en dan nog een groot stuk van de dag over hebt om (hopelijk) te genieten van je prestatie. Start vanop het strand. Ik had een positie gekozen in het midden op de 2de rij na enkele mannelijke pro's. De eerste 100 meters waren weer dodelijk voor de armen. Verzuring! Maar ik mocht me niet laten kennen. Ik zag enkele dames een groepje vormen een aantal meter voor me. Ik plaatste een tussensprint en probeerde naar een koppel voeten te zwemmen om aan te haken. Oef, gelukt :-) en nu proberen om het tempo te blijven volgen. Dit lukte goed. We moesten na ongeveer 1,5km uit het water, een stuk over een strandje lopen om daarna terug aan de andere kant in het water te duiken. Dat neep toch weer even. Ik had gezien dat ik bij Sofie Goos zat, dit gaf me het gevoel dat ik goed bezig was.

En inderdaad, ik kon in een 6de positie aan het fietsen beginnen! Dat had ik niet verwacht! De eerste 20 kilometer van het fietsparcours waren relatief vlak. Ik vond snel het goede tempo en haalde na ongeveer 10 kilometer een groepje dames in waarin Sofie Goos en Joanna Lawn zaten. Zonder het goed te beseffen reed ik een tijdje in 2de positie! Na 30km kreeg ik gezelschap van Eva Wutti. Een jonge triatlete (22 jaar) die ook met een Argon18 reed en hetzelfde skinfitpakje droeg :-) Het moet toch goed materiaal zijn hé! Ik kon haar een tijd volgen, maar op de lange steile beklimming (5km - 10%) heb ik een gaatje moeten laten. Nochtans had ik geen slecht gevoel. Ze was gewoon sterker. Net zoals Karin Thuerig die me na 50km ook passeerde. Ik kon deze dames tot ongeveer kilometer 70 (op de rechte stukken) in het vizier houden, maar daarna was ik hen kwijt... Tussen kilometer 60 en 80 had ik het het zwaarst. Ik verwachtte na elke helling dat de afdaling eindelijk zou beginnen, maar nee, telkens weer was daar opnieuw een helling. Ik moest meer en meer schakelen naar mijn klein blad, plots was daar ook een forse tegenwind... ik verlangde naar wisselzone 2. Ongeveer 1500 hoogtemeters op een goeie 70km, het was genoeg geweest!

Ik begon als 4de dame te lopen. Bij het vertrekken zag ik net Natasha Badmann toekomen met de fiets. Ik verwachtte ook nog toppers als Yvonne Van Vlercken. Waar waren ze gebleven? We moesten 4 ronden lopen. De eerste ronde verliep redelijk goed. Ik heb altijd wat tijd nodig om mijn tempo te vinden. De benen voelden wat zwaar, maar na zo een fietsparcours zal dit bij iedereen wel het geval zijn dacht ik. De 2de ronde viel tegen. Ik kreeg last van mijn ademhaling en had net het gevoel dat mijn luchtpijpen dichtgeduwd werden en er te weinig zuurstof naar mijn longen kon. Ik probeerde een tempo aan te houden waarbij ik nog net voldoende lucht binnen kreeg om voort te doen :-). Na 2 ronden haalde Natasha me in... ik had haar al zien aankomen. Sofie Goos had tijdens de 1ste ronde sneller gelopen, maar bleef de rondes erna op dezelfde afstand hangen. Ik hoorde dat Anja Ipach (die bijna tot aan het einde van het fietsen op de 1ste plaats lag) een serieuze dip had gekregen en ik ze zeker nog kon inhalen. Ik gooide mijn drankgordel van rond mijn middel af en focuste me zodat ik mijn resterende energie volledig kon benutten in mijn laatste ronde. Ik kreeg terug iets meer zuurstof... (had ik die drankgordel onbewust te hard aangespannen?). Ik haalde Anja Ipach in, maar werd kort daarna zelf ingehaald door Yvonne Van Vlercken. Ik had dit verwacht, want ik had ze ook weer zien aankomen. Ik vertoefde in 5de positie en dacht dat ik dit zou kunnen vasthouden tot aan de finish. Maar plots, 2 kilometer voor de finish, hoorde ik een vlotte pas en hete adem in mijn nek! Shit! Joanna Lawn... Ik had haar niet zien komen en mijn supporters blijkbaar ook niet! Ik probeerde te volgen, maar ze ging te snel. Ik kon gewoon niet sneller.

Maar natuurlijk was ik tevreden met het resultaat. Gewoon jammer dat ik niet 1 minuut sneller had kunnen lopen, want dan was ik 4de geworden! En ja, met 2 minuten sneller zat ik al bij de 2de plaats! Het zat allemaal zo kort op elkaar. Zo spannend voor de supporters! Ik eindigde in een tijd van 4u53'13" (27'10" - 2u50'33" - 1u31'06"). De winnares werd de 39-jarige Karin Thuerig (4u45'47"). Het podium werd verder gevuld met Eva Wutti op de 2de plaats (4u50'54") en Natasha Badmann op de 3de plaats (4u51'39").

Bij de mannen werd Andi Böcherer de winnaar (4u08'36"). Klik hier voor de volledige uitslag. Aangezien dit het EK was en Joanna Lawn een Nieuw-Zeelandse is, werd ik toch 5de Europese! Met de punten van deze wedstrijd samengeteld met de punten van mijn andere 4 Ironman70.3 wedstrijden heb ik voldoende punten behaald om me te kwalificeren voor het WK 70.3 in Las Vegas. De top 30 op de ranking mogen in principe deelnemen aan deze wedstrijd. Ik ben tot op de 20ste plaats geraakt met 2040 punten: Texas (320 p.), Mallorca (300 p.), Zwitserland (420 p.), Antwerpen (440 p.), Wiesbaden (560 p.). In mijn eerste jaar als PRO en het eerste jaar met dit puntensysteem, ben ik dus zeer tevreden om erbij te zijn. Een bekroning voor het ganse team! Thanks!

Mijn doelstelling voor het WK is ervaring opdoen tussen de absolute wereldtoppers en beter te doen dan mijn ranking (= top 20). Het WK 70.3 gaat door op 11 september, dus binnen een goeie week verlaten we alweer de thuisbasis. Onze vlucht en het hotel zijn ondertussen snel geboekt. We vertrekken op zondag 4 september en zijn terug op dinsdag 13 september. Op zondag 18 september ga ik dan ook nog van start in de kwarttriatlon van Ieper. Kijk ook eens onder foto's voor meer beeldmateriaal, met dank aan Lore en Lindsey! Dat was een hele boterham :-)

  • 1313834271229.jpg
  • 1313834245487.jpg