Een gemiste top 10 in Vegas

Zondag 11 september, om 3u30 ging de wekker… . Wakker worden! Na enkele minuten begon ik te beseffen dat het Raceday was en ik mijn lichaam en geest nog eens tot de limiet mocht drijven. Na mijn laatste wedstrijd in Wiesbaden stonden er enkele zware trainingsweken op het programma. Ik heb deze goed doorstaan, waardoor ik met een redelijk vertrouwen naar deze wedstrijd had toegeleefd. Toch voelde ik ook enige twijfel, want voor de 1ste keer als profatlete deelnemen aan een WK… hoe zou ik het er vanaf brengen? Ik weet wel dat ik niets te verliezen had, maar toch, diep van binnen wou ik zo graag een superwedstrijd doen, want ergens voelde ik dat het allemaal goed zat!

En ik had gelijk, naar mijn gevoel één van mijn beste wedstrijden van het seizoen! Om 6u25 doken we het water in om op te warmen. Aangezien de temperatuur van het water 28° was, moest er zonder wetsuit gezwommen worden. Eerst gingen de mannen van start, 2 minuten later waren wij aan de beurt. Enkele minuten nadat het startschot gegeven was, zag ik voor mij al een groep weg zwemmen. Maar geen paniek, dat had ik verwacht. Ik zat op de juiste plaats, vooraan in een groepje van ongeveer 6 minder snelle zwemsters. Zonder wetsuit zwemmen vraagt toch wel iets meer energie, vooral het constant naar voor kijken wordt na een tijd een lastige karwei. Ik kwam als 20ste uit het water. We moesten een lang stuk lopen vooraleer we in de wisselzone onze fiets konden oppikken. Dan eerst nog enkele bochten omhoog lopen met de fiets aan de hand en daarna kon ik uiteindelijk op mijn Argon18 springen om ten strijde te trekken.

Het plan was om op het gevoel af te gaan met in het achterhoofd DOSEREN, want het fietsparcours was zwaar, maar het loopgedeelte ook en zou als laatste onderdeel doorslaggevend zijn voor een al dan niet geslaagde wedstrijd. Ik ging rustig van start, alhoewel er in de eerste kilometers al meteen geklommen moest worden. Ik voelde de zweminspanning lichtjes naar de benen zakken, efkes temporiseren, ondertussen toch al een concurrente ingehaald, en hopla, weg voor enkele uren in de beugels. Het eerste gedeelte naar het keerpunt toe was, in tegenstelling tot mijn verkenning van dinsdag, grotendeels met wind in de rug. De zon was aanwezig, maar het was nog niet te warm. Toch probeerde ik heel regelmatig en meer dan gewoonlijk te drinken omdat het tijdens het lopen zeker heel warm zou worden. Ik zag constant wel iemand voor me rijden en kwam tijdens de beklimmingen altijd dichter. Daarna bleef ik tijdens de afdaling meestal even hangen op dezelfde afstand en kon ik tijdens een volgende beklimming inhalen. Het gaf me een goed gevoel, vooral omdat het vrij gemakkelijk ging. Bij het naderen van het keerpunt kon ik zien hoe ver de eerste dames voor zaten en in welke positie ik ondertussen vertoefde. Ik zat goed in de wedstrijd!

Na het keerpunt zag ik dat er enkele dames bij mij waren aangepikt, waaronder Joanna Lawn en Christie Sym. Zoals veel atletes rijden ook zij vooral op kracht. Ik vind het raar dat er eigenlijk maar weinigen op souplesse klimmen. Ik zou mijn benen en rug kapot rijden, moest ik al die beklimmingen op zo een groot verzet naar boven rijden! Wat wel opviel is dat ik het zowel in Wiesbaden als nu ook in Vegas eerder moeilijker heb tijdens de ‘snellere’ stukken om het tempo te volgen. Ik heb waarschijnlijk nog wat minder ‘power’ in de benen in vergelijking met de toppers. Een werkpunt dus voor volgend seizoen! Vanaf kilometer 50 bleef ik in het gezelschap van Lawn, Sym, Wurtele en Hoogland. Het was constant hetzelfde liedje. Tijdens het klimmen haalde ik in, maar daarna was ik toch niet sterk genoeg om weg te rijden. Met nog 20km te gaan bleef ik tijdens een langere beklimming op voldoende afstand het tempo van mijn voorgangster volgen. Ik had er me bij neergelegd dat het geen zin had om extra energie te verbruiken en ik beter gewoon hetzelfde tempo reed.

Op een bepaald moment werd ik ingehaald door Jessica Meyers, ze schoof in en viel recht voor mijn neus wat stil. Ik was wat geambeteerd en verminderde mijn tempo een beetje, maar plots verscheen er een scheidsrechter aan mijn zijde en riep me toe dat ik voor drafting (dus stayeren) naar de strafbox moest! Ik was kwaad en zo ontgoocheld, want ik vond het echt niet terecht… Ik kon toch moeilijk in nog geen 10 seconden een afstand van 8 meter voor me laten vallen op een beklimming? Wat moest ik dan gedaan hebben, waarschijnlijk mijn remmen volledig dicht geknepen hebben tot ik ongeveer stil stond… Natuurlijk was ik wat van mijn melk en had ik even de tijd nodig om me te herpakken. Mijn compagnons had ik daardoor te ver voor me laten uitrijden en dus moest ik in achtervolging gaan. Ik ben nog terug bij Meyers geraakt, maar zij had ondertussen het gat laten vallen. Ik kreeg het lastiger en had steeds meer moeite om de pedalen zowel soepel als krachtig rond te draaien. Tijdens de laatste kilometers kwamen Linsey Corbin en Heather Jackson me nog net voorbij gereden. Deze dames liepen uiteindelijk resp. nog als 3de en 4de over de finishlijn!

Ik had jammer genoeg minder goede vooruitzichten… net voor de wisselzone moest ik voor 4 minuten de straftent binnen. Ik deed mijn beklag, maar het had allemaal geen zin. Ik moest met tranen in de ogen de seconden aftellen en staan toekijken hoe alle dames die ik voorbij gestoken had voor mij de wisselzone inreden. In tussentijd maakte ik er gebruik van om mijn 2 bidons nog volledig leeg te drinken en me te focussen op het vervolg van de wedstrijd. Ik begon met gemengde gevoelens te lopen. Karl riep me toe dat ik in 17de positie liep, dus 6 plaatsen verloren in 4 minuten. De eerste kilometer was naar beneden. Ik zocht mijn tempo en probeerde niets te forceren. Ik voelde plots de warmte die zich meer en meer begon op te dringen. Ik probeerde niet te veel na te denken en een zo snel mogelijk tempo te lopen zonder me te overdoen. Na 1 ronde lopen zag ik dat ik niet slecht bezig was en zelfs wat aan het terugkeren was. Dit gaf me extra moed om te blijven werken, want iedereen had het lastig! Ik trachtte wat te recupereren terwijl ik naar beneden liep, maar daar toch ook gebruik van te maken om wat extra snelheid te ontwikkelen. Tijdens de 2de ronde kwam ik nog wat dichter met als gevolg dat ik door een sterke laatste ronde nog 4 atletes kon inhalen.

Ik eindigde als 12de in een tijd van 4u40'49" (29'22" - 2u37'36" - 1u29'49") . Het eerste moment was ik ontgoocheld, want ik had een top10 plaats mislopen door de beslissing van 1 scheidsrechter. Ik had zo graag op dat podium gestaan! Natuurlijk ben ik tevreden met mijn prestatie. Ik trek gewoon 4 minuten van mijn eindtijd af en zie waar ik tussen kom te staan (9de plaats :-)) Ik heb een mooi seizoen achter de rug zonder tegenvallers, dus ik heb zeker geen recht tot klagen!

De Australische Melissa Rollison won met overmacht in een tijd van 4u20'55". Europees kampioene Karin Thuerig werd mooi 2de (4u26’52") en Linsey Corbin eindigde als 3de (4u29'49"). Zonder de tijdstraf zou ik dus op 7 minuten van het podium gestrand zijn... ! Ook bij de mannen nam Australië de overmacht. Craig Alexander won (3u54’48") gevolgd door Chris Lieto en Jeff Symonds. 

Zondag staat voor mij de kwarttriatlon van Ieper nog op het programma. Het is afwachten hoe ik de jetlag en de geleverde inspanningen zal verteren. Na de wedstrijd wordt het project ‘Sophies Talent’ voorgesteld. Kort samengevat, een programma dat volgend jaar op Focus WTV te zien zal zijn waarbij enkele gedreven dames voorbereid zullen worden op hun eerste kwarttriatlon volgend jaar in Ieper. Daarna enkele rustige weken met de nadruk op enkele, want voor mij is het seizoen nog niet ten einde… .

In november volgt normaal gezien mijn eerste volledige triatlon! Laten we dus hopen op een warme herfst!

  • 1315626883170.jpg
  • 1315626949738.jpg
  • 1315626966614.jpg
  • 1316680446625.jpeg
  • 1316680431210.jpeg