Rechter polsbreuk door val met de fiets tijdens verkenning fietsparcours in Mallorca

Ik had woensdag een mindere dag... ik voelde het al meteen op de fiets. Het draaide niet zoals het hoorde te draaien. Wat last van de rug, moeilijke ademhaling, beetje sukkelen met mijn versnellingen,... Tjah, je hebt zo van die dagen! Ik was van plan om maar 50km te fietsen in plaats van de geplande 100km en dus af te slaan na één ronde om wat extra te rusten met het oog op de wedstrijd van zondag. Ik had 2 weken goed getraind, dus was het normaal dat ik nog met wat vermoeidheid zat.

Helaas, het mocht niet zijn. Bij het maken van een U-bocht was ik nog achter mij aan het kijken om te zien of er geen verkeer meer aankwam om de weg over te steken. Maar voor mij had Karl al gekeken en had hij duidelijk ook al meer geremd... Toen ik voor me keek, kon ik net zijn achterwiel ontwijken, maar ik haperde nog met mijn pedaal aan zijn fiets waardoor ik toch ten val ben gekomen. Dom, maar ja, gebeurd is gebeurd, niets meer aan te doen! Na de val voelde ik meteen dat mijn pols wat pijn deed. Ik dacht niet dat er iets gebroken zou zijn en ik wou zelfs eerst gewoon terug op de fiets kruipen en het laatste stuk naar het hotel terug rijden. Maar de pols begon toch serieus te zwellen en ik kreeg meer pijn... Ik was boos, ontgoocheld, verdrietig!! Ik ben toen samen met Karl al stappend op onze fietsschoenen (Karl met de 2 fietsen en ik al blètend er achter) naar het hotel gewandeld. We wisten niet hoe ver het precies was en na elke bocht kwam er opnieuw een lang recht stuk...

Mijn pols begon nu echt wel pijn te doen en ik besefte maar al te goed dat er meer aan de hand was dan alleen maar een verstuiking... Na een dik half uur stappen waren we terug in ons hotel. Meteen wat ijs gevraagd voor zover dit nog zou helpen een uurtje na de val en ook de weg naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis! Gelukkig hadden Joerie en Kim de ganse week een auto gehuurd en mochten we deze gebruiken om naar Manacor te rijden. Nogmaals bedankt daarvoor! Een half uur later zaten we al op de spoedafdeling. De mensen waren heel vriendelijk en tegen alle verwachtingen in ging het nog vlot vooruit.

Tijdens het bekijken van de foto's had ik bij de dokters het woord 'fractura' horen vallen, dus dit bevestigde jammer genoeg mijn vermoeden. Gelukkig is het een mooie breuk waarbij alles op zijn plaats is blijven zitten, maar toch zal het 4 à 6 weken gips worden! In België laat ik opnieuw foto's nemen en evalueren we samen met het team hoe het verder moet.

Momenteel zit ik in een zware, plaasteren gips, niet ideaal om mee te sporten, maar wel heel stevig! Ik heb al vernomen dat er een zwemgips bestaat en allerhande andere gipsen, dus ik zie het wel zitten hoor. Lopen zou normaal geen probleem mogen zijn, fietsen op de rollen kan ik ook blijven doen en daarnaast wat inventief zijn en zoeken naar alternatieve trainingen... Uiteindelijk kon het allemaal veel erger geweest zijn. Ik focus de komende weken vooral op mijn herstel en het behouden van mijn conditie.

De volgende wedstrijd was normaal gezien voorzien op 20 mei, nl. de Ironman70.3 in Oostenrijk. Dit zal nipt worden, maar het is zeker niet uitgesloten dat ik zal deelnemen, ook al zal ik dan natuurlijk nog niet in topvorm zijn. Deze zal dit jaar voor iets later op het seizoen gepland zijn :-)