Dan toch nog een operatie van de pols?! Pfff...

Mijn eerste reactie was ontgoocheling, daarna kwam er wat schrik, boosheid, verdriet... en dan maar relativeren hé. Niets aan te doen. Het heeft geen zin om te piekeren, schuldigen te zoeken en 'wat als' verhalen te bedenken en te verkondigen. Het moest misschien gewoonweg zo zijn?! Ik wil alleen dat mijn pols op lange termijn weer in orde komt en hopelijk even functioneel of toch 90% van wat hij voor de val is geweest.

Mijn motivatie is nooit weg geweest. Al snel begonnen er zich in mijn hoofd al weer nieuwe plannen te vormen. Als alles goed verloopt, dan kan ik vanaf half juli terug wedstrijden doen. Ik heb dus in principe nog steeds 5 maanden over om gedurende dit seizoen nog enkele mooie prestaties neer te zetten! Het Hawaï-verhaal schuif ik voor dit jaar aan de kant aangezien ik daarvoor nog te veel punten moet verzamelen. Ik zou minimum 2 Ironman70.3 wedstrijden en 1 volledige Ironman moeten doen in de periode van half juli tot half augustus. En niet zomaar uitdoen, maar topprestaties leveren om aan een voldoende puntenaantal te geraken om me in de top 30 van de Hawaï-ranking te vechten. Als we een beetje realistisch zijn en ik nog iets van de rest van het seizoen wil maken, dan is de beslissing snel gemaakt. Er komen nog wel jaren om te strijden voor een startplaatsje in Hawaï, dus ik heb besloten om me daarbij neer te leggen, niets te forceren en de focus op langere termijn te leggen.

Na enkele uren werk onder totale en lokale verdoving van mijn arm werd ik met een megakater-gevoel wakker. Koppijn en een raar gevoel in de maag! Maar goed, dat was bijzaak, want de operatie was goed verlopen en dat was het belangrijkste! Dank u wel Dr. Jeroen Vanhaecke voor de goede zorgen :-) Na het eten van enkele boterhammen voelde ik me al snel wat beter. Ik bleef een nachtje slapen in het ziekenhuis zodat mijn arm de tijd kreeg om wakker te worden en de eerste pijn onder controle gehouden kon worden. En vervolgens, een weekje alleen thuis, want Karl vertrok meteen naar Oostenrijk om deel te nemen aan de Ironman70.3 in St. Pölten. Voldoende de tijd dus om te rusten, alles op een rijtje te zetten en eens af te spreken met familie en vrienden. Het heeft me deugd gedaan.

Gisteren kreeg ik van de dokter de toelating om rustig terug te beginnen lopen en fietsen op de rollen. De wonde is redelijk goed aan het genezen, maar mag nog niet langdurig in het water. Dus na elke training moet ik de wonde opnieuw wassen, ontsmetten en afdekken zodat ze niet geïnfecteerd geraakt door het zweet. Met zwemmen of 'het te water gaan' zoals de dokter het vernoemde, wacht ik best nog een weekje. Maar ik ben al heel erg blij dat ik terug mag lopen en fietsen. Mijn eerste looptraining was super! Het zonnetje op mijn vel, een vrij gevoel en eigenlijk wel goeie (vooral uitgeruste) benen :-)

Een korte blik op mijn voorlopig wedstrijdprogramma... Ik zal normaal gezien naar het EK Ironman70.3 in Wiesbaden (12/08) toe werken. Als de genezing en revalidatie goed verloopt zou ik daarvoor nog de Ironman70.3 in Antwerpen (22/07) meedoen. De zwintriatlon in Knokke (05/09) blijft op het programma staan zoals gepland. Daarna eerst evalueren, maar ik kan wel al zeggen dat de kans er in zit dat ik eind november opnieuw zal deelnemen aan de Ironman van Cozumel.

Ik zou graag iedereen bedanken die me de voorbije weken zo goed en snel mogelijk hebben proberen te helpen en me blijven steunen ondanks het feit dat ik momenteel geen grootse sportprestaties kan leveren. Dit zijn heel wat mensen, waardoor ik ze dan ook niet zal beginnen opnoemen, want dan is de kans groot dat ik iemand vergeet. Dus, merci! Ik kom terug de eerste keer in actie tijdens de trio-triatlon in Brugge. Ik start in het team van mijn sponsor 'Maes Textiles' en neem het loopgedeelte voor mijn rekening ('k heb eigenlijk ook geen andere keuze...). Misschien tot dan?!