3de plaats Ironman70.3 in Aix en Provence

Woensdagnamiddag vertrokken we met onze Vanomobil richting de Provence. Aangezien de mont Ventoux niet ver van Aix en Provence ligt, had Karl deze beroemde berg toch graag eens of meerdere keren beklommen. Donderdag rond de middag kwamen we toe en maakten we ons meteen klaar voor wat klimwerk vanuit Sault. Ik beperkte me tot het lichtere gedeelte, een 20-tal kilometer rustig omhoog tot aan chalet Reynard om daarna losjes terug naar beneden te bollen. Een ideale training om in het klimritme te komen, want geloof me, dit was nodig!

Vrijdag zijn we dan door gereden naar 'Le lac de Peyrolles' waar het zwemgedeelte van de wedstrijd doorging. In de namiddag terug de fiets op om het eerste gedeelte van het parcours te gaan verkennen. Deze streek is echt een aanrader voor fietsers die niet vies zijn van een beklimming, en mooi, een prachtige omgeving! Mijn conclusie na de verkenning was dat ik zondag maar best goeie benen zou hebben... De trainingen voelden goed aan, dus ik had er eigenlijk wel zin en vertrouwen in. 's Avonds nog een plons in het meer en zo waren we weer gewassen :-)

Aangezien ik graag het volledige fietsparcours gezien had, reden we zaterdag met de mobilhome nog het gedeelte vanaf kilometer 35 tot aan de wisselzone in Aix en Provence af. Zo wist ik wat er me te wachten stond en waar ik zeker op mijn klein blad moest schakelen. Geen meter plat! En dit was ook het geval voor het loopparcours dat we in de namiddag nog met onze stadsfiets hadden verkend...

Zondag om 5u moesten de oogjes open. We waren al ter plekke, dus tijd genoeg om me rustig klaar te maken voor de start. Om 7u45 lieten ze ons los. Ik gaf mezelf de tijd om in mijn tempo te komen en een plaatsje te zoeken. Het zat wel goed, maar toch had ik het gevoel dat ik waarschijnlijk de juiste boot gemist had. Ik focuste me vooral op mijn techniek en ik vond halfweg zonder al te veel moeite te doen aansluiting bij een groepje voor me. Als 4de dame stapte ik op de pijnlijke keien uit het water en er zaten nog heel wat mannen rondom mij. Goed bezig zeker?! Spannend wat er tijdens het fietsen zou gebeuren...

Tijdens de vlakke, maar winderige aanloopstrook had ik Jeanne Collonge (winnares 2011) ingehaald, maar aan de top van de eerste klim was ze terug tot bij mij gereden. Ondertussen bleef ik ook constant op ongeveer dezelfde afstand hangen van (ik wist toen nog niet wie) Delphine Pelletier. Ik zat dus goed in de wedstrijd. Tijdens de 2de beklimming reden Jeanne en Delphine een stukje weg van me, maar ik jaagde me er niet in op. Ik sprak tegen mezelf dat het parcours nog lang en zwaar was en ik best op mijn gevoel vertrouwde en doseerde. Achter mij was er voorlopig niemand te zien, dus dat was positief! Tijdens de afdaling kon ik terug tot bij Jeanne en Delphine rijden. Net op dat punt stond Karl om me te informeren dat de 1ste dame in de wedstrijd, nl. Mary Ellis, maar 45 seconden voor ons uit reed. Mooi! We waren maar nog net beneden en er stonden alweer 2 iets kortere, maar wel steilere hellingen voor onze neus. Vanaf hier had ik het parcours enkel met de mobilhome verkend met als gevolg dat ik dit gedeelte toch een beetje minder zwaar had ingeschat... Ik moest gebruik maken van mijn allerkleinste verzetje. Hard duwen, af en toe eens dansen om niet stil te vallen en heel belangrijk blijven ademen in het juiste ritme was de boodschap :-)

Zoals verwacht ging Jeanne er vandoor op weg naar Mary Ellis die we iets verder al in het zicht zagen klimmen. Delphine bleef steeds wat in mijn buurt, ideaal voor mij om me althans tijdens het klimwerk aan haar wat op te trekken. Na het klimmen kon ik steeds vlot overschakelen naar het grote blad en mijn kracht en gewicht volledig benutten. In vergelijking met de 2 franse klimgeitjes en kleine, gespierde Mary had ik toch wat meer kilo's mee te dragen. Misschien een nadeel bij het steilere klimwerk, maar ik reed dan weer in de tussenstukken verbazend snel de gaatjes dicht. Proberen weg te rijden was dom geweest, het zou heel veel energie gekost hebben en waarschijnlijk ook niet gelukt zijn en er kwamen nog meer steile beklimmingen, dus ik heb mijn verstand gebruikt en vanop de achterste rij alles goed in de gaten gehouden. Ideaal om goed te eten en te drinken en soepel de benen te laten ronddraaien om ze klaar te stomen voor alweer de volgende hellingen. En ja, bij de laatste 2 beklimmingen terug hetzelfde liedje. Ik verloor samen met Delphine terug wat terrein, maar na enkele kilometers tijdrijden had ik ze terug te pakken en nam ik meteen de kop, van deze keer tot aan het einde.

Na 2u32' fietsen (snelste fietstijd) kwam ik met Delphine, Jeanne en Mary in mijn zog de wisselzone binnen. Ik wisselde iets trager waardoor ik als 4de begon te lopen. Ik wist dat ik normaal de zwakste loopster was van hen, maar zoals steeds focuste ik terug enkel op mezelf tot ik mijn eigen tempo had gevonden. Ze waren allemaal snel vertrokken, maar Delphine kreeg een terugval en liep daarna aan hetzelfde tempo van mij waardoor ik haar constant op dezelfde afstand zag lopen. Tot aan kilometer 15 bleef ik vooral bezig met mijn ritme, ademhaling, drinken en voeding. Het is constant een evenwicht vinden op je limiet, want ik voelde af en toe opkomende krampen in mijn been, vooral tijdens het naar beneden lopen... dus één misstap en het kon te veel zijn. Dan maar nog even doseren, geduldig afwachten, sparen en nog niet proberen te versnellen. Tijdens de laatste ronde kwam ik tot op 10 meter en toen dacht ik 'Nu of nooit, tis de moment!' Ik liep er naartoe en ging er meteen vandoor zonder om te kijken (om een sterke indruk te geven). Ik volgde de fiets met nr.3 en na de bocht zag ik dat ik al een voorsprong van 10 meter had. Yes! Dat was een goed teken, dit mocht ik niet meer loslaten! Ik was er tot op 500 meter voor de finish nog niet gerust in, maar toen hoorde ik Karl roepen dat Delphine nog niet in zicht was. Vanaf dan kon ik genieten en beseffen dat ik eindelijk eens een strijd had gewonnen tijdens het lopen. Het gaf me vertrouwen en dat deed deugd :-) Ik heb mijn loopcapaciteit goed kunnen inschatten, rustig gebleven, er blijven in geloven en op het einde alles gegeven.

Jeanne en Mary hebben het super spannend gemaakt en trakteerden het publiek nog op een sprint. Mary Ellis won in 4u25'17". Ik heb tijdens het lopen 4 minuten moeten prijs geven, maar ik had op voorhand willen tekenen voor een looptijd van 1u25'! Ik ben super tevreden met het gevoel tijdens de wedstrijd en mijn resultaat. Ik finishte als 3de (43ste overall) in 4u29'26" en kon uiteindelijk in de laatste ronde nog 1 minuut weglopen van Delphine Pelletier. Dames zoals Tamsin Lewis, Silvia Felt, waar ik vorig jaar verschillende keren tussen gestreden heb, waren nu een heel stuk achter. Misschien hadden ze een mindere dag, lag het parcours hen minder, of zou ik toch een mooie progressie gemaakt hebben?! Een goede stimulans dus om verder te trainen de komende maand en hopelijk in november nog eens te kunnen knallen!

De uitslag kan je hier terugvinden.