Een lach en een traan in Brugge

Wat een verwarrende week had ik ervaren de week voor de wedstrijd in Brugge...

Het begon op zondag met wat mijn laatste lange duurloop moest worden. Ik vertrok en voelde een stram gevoel aan de buitenkant van de enkel. Na enkele kilometers verbeterde het, maar na een stuk bergop kreeg ik meer last en bij het voelen van enkele steken ben ik gestopt en naar huis gewandeld omdat ik geen risico's wou nemen. Ik dacht dat het met enkele dagen niet te lopen wel zou verbeteren, maar dit was maar een beetje het geval. Ik kon zonder moeite stappen en fietsen, maar bij het zwemmen had ik ook pijn. Na een echo waarop de spieren, pezen en ligamenten kerngezond bleken te zijn, besloten we toch te starten in Brugge met de afspraak om meteen te stoppen als de pijn erger zou worden...

 

wissel-zwem-fiets.jpg

Een Belgisch weertje bleek het te worden, door de wind, door de regen, dwars door alles heen :-) en daar heb ik eigenlijk weinig problemen mee, alhoewel een beetje zon wel aangenaam was geweest natuurlijk!

Het zwemmen verliep goed. Ik sloot aan bij Sofie Goos en achteraf gezien een man die in dezelfde wave als ons (de PRO vrouwtjes) gestart was, Joke Coysman volgde dan weer in mijn voeten. Het water was, nog proper gezegd, niet zo proper... je kon geen steek zien en even je mond spoelen of een slokje binnen krijgen was zeker geen optie! Na een goeie kilometer begonnen we aan een inhaalrace van de oranje badmutsjes die een 5-tal minuten voor ons gestart waren. Dit betekent constant voor je kijken, zigzaggen en dit vroeg toch wel meer energie, waardoor ik tijdens het laatste gedeelte meer inspanning moest leveren om hetzelfde tempo aan te kunnen houden. Maar goed, 1ste discipline achter de rug, op naar de fiets, maar deze stond helemaal anders dan ik die had achtergelaten... waardoor ik mijne kluts een beetje kwijt was en de wissel iets langer duurde dan normaal. Joke was me voorbij gestoken en dit bleef zo gedurende een 10-tal kilometer. Ik had mega zware benen in het begin van het fietsen... ze waren helemaal van de kaart en hadden moeite om hun job uit te voeren! Gelukkig kwam daar na een half uurtje vechten en doorbijten wat verandering in en voelde ik de kracht wederkeren :-) Yes, daar waren de fietsbenen die ik al een hele tijd niet meer had ervaren terug! Dus, duwen maar... en ik zag dat ik vrij snel het gat die ik in de eerste ronde (of eerder het 1ste gedeelte vd 1ste ronde) had laten vallen, aan het dicht rijden was. Na 45km had ik nog een achterstand van 30 seconden. Met het lange stuk tegen wind voor de boeg, ideaal om nog een tandje bij te steken. Ik zag in de verte de moto rijden en ook iets groens met enkele mannen er rond, dat moest Sofie zijn! Ik kwam er bij, ging er over en reed zonder omkijken door en weg. Dat dacht ik toch... maar Sofie kennende, liet ze dit natuurlijk niet zomaar gebeuren en toen ik een hele tijd later omkeek, dan zag ik terug iets groens, maar deze keer zonder die mannen er rond :-) Ondertussen had het ook mega hard geregend en waren we volledig doorweekt en door elkaar gewaaid.

fiets-brugge.jpg

Wisselen met natte voeten, niet echt ideaal! Ik geraakte niet snel genoeg in mijn kousen en hield dit dan ook voor bekeken aangezien Sofie altijd snel wisselt en als ik een kans wou maken om te winnen, dan moest ik maken dat ik zeker samen met haar de wisselzone uit kon vertrekken. Heel benieuwd wat die voet van mij zou doen...

Ik vertrok als eerste en Sofie bleef in het begin vlak achter mij lopen. De enkel voelde stram, maar weinig pijn! Woehoe, ik kreeg hoop, was blij en ik zag het zitten... maar net toen ik een kort babbeltje gedaan had met Sofie en ik dus gezegd had dat de voet goed meeviel kreeg ik wel pijn zeker... en het werd steeds erger! Verdomme toch en op die kasseien was het ook verre van ideaal natuurlijk! Na 1 ronde besloot ik om te stoppen, want ik begon meer te manken dan te lopen, dus dat was er waarschijnlijk al over :-(

wissel-fiets-loop.jpg

Efkes de tranen laten lopen om daarna voor de zoveelste keer mijn courage terug samen te rapen, het positieve te laten bovendrijven en verder te gaan. Het is niet leuk en ik verlang ook wel eens naar een goeie prestatie en eigenlijk vooral naar wat stabiliteit om deftig te kunnen trainen zonder zorgen, want dan zullen de resultaten zeker wel volgen.

Wat kan ik besluiten na de wedstrijd in Brugge?

1. Ondanks de wankele voorbereiding is de conditie ok. 2. De enkel is nog niet ok en moet verder worden onderzocht en behandeld. 3. De Ironman in Frankfurt zal moeilijk worden, aangezien ik momenteel nog steeds niet kan lopen zonder pijn en ik niet heel mijn seizoen op het spel wil zetten. 4. Ik zal terug knallen in het najaar!