De tijd is rijp om knopen door te hakken

Beste triatlonvrienden en supporters,

Aangezien er op sportief vlak al een hele periode weinig te vermelden valt, is mijn laatste blogbericht al van veel te lang geleden. Wat niet wil zeggen dat de intentie er niet was om hard te trainen en goed te willen presteren. Er komt natuurlijk meer bij kijken en de oorzaak-gevolgsituatie is niet altijd zo simpel dat hard werken gelijk staat met goed kunnen trainen en topprestaties neerzetten…

Het menselijk lichaam is een prachtige uitvinding en zit ingenieus in elkaar. Als alles op wieltjes loopt dan kan je losbreken, genieten van de energie die volop stroomt en kan je grenzen verleggen. Als het daarentegen om welke redenen dan ook niet voor de wind gaat, dan voelt het aan alsof je gevangen zit in je eigen lichaam. Jammer genoeg is het in mijn geval overwegend dat laatste gevoel geweest dat overheerste het voorbije anderhalf jaar.

Samen met mijn team zijn we constant bezig geweest met het zoeken naar oplossingen om de oorzaken van pijn en blokkages te achterhalen. Het duurde allemaal veel langer dan ik wilde en telkens toen ik dacht dat ik er klaar voor was om eindelijk de trainingen deftig te kunnen hervatten en op te bouwen naar een hoger niveau, kwam er iets nieuws op de proppen of bleek er nog een staartje aan het vorige vast te hangen. Ik ben in de mate van het mogelijke steeds blijven trainen, ik heb er telkens opnieuw het beste van gemaakt en mijn doelstellingen aangepast en opgeschoven. De energie was in sommige periodes heel laag en ik moest redelijk wat moeite doen om deze samen te rapen om vol te houden, positief te zijn, er te blijven voor gaan en te geloven dat er vroeg of laat licht aan het einde van de tunnel zou komen.

Enkele weken geleden kreeg ik te horen dat ik een stressfractuur aan mijn voet heb en ik bijgevolg tot het einde van juli niet mag lopen. Dit heeft me nogmaals aan het denken gezet, wat niet abnormaal is in mijn situatie. Dat het zo niet verder kan en er iets moet gebeuren om uit deze vicieuze cirkel te geraken, dat weet ik al lang. Om te voelen en bijgevolg te weten wat je precies kan doen, moet je eerst enkele keren met je neus tegen de muur lopen en uiteindelijk heel eerlijk kunnen en durven zijn met jezelf door al de beïnvloedende externe factoren weg te denken. Dat is niet evident en soms confronterend als je voor zo een lange tijd hard gewerkt hebt met enkel de focus op dat ene doel om terug te willen trainen met een goed gevoel en mooie prestaties als gevolg.

Als professioneel atleet heb je je lichaam voor 100% nodig als werkinstrument. Hoe je het draait of keert, het is mijn job om prestaties te leveren. Ik heb ondervonden dat het in deze situatie moeilijk is of zelfs niet lukt om het trainen even naar de achtergrond te schuiven zodat ik mijn lichaam de nodige tijd en rust kan gunnen om het zonder druk in de juiste plooi te laten vallen. Ik voelde de laatste maanden dat ik mezelf meer en meer onder druk zette en me schuldig voelde omdat ik mijn job al voor een lange periode niet kan uitvoeren zoals ik het zou willen. Als ik iets doe, dan doe ik het graag goed en liefst met af en toe eens wat voldoening als beloning.

Soms is het beter en moediger om los te laten en te springen dan te willen blijven vechten en vast te houden aan iets wat niet blijkt te werken. Daarom heb ik besloten om het voltijdse professionele triatlon voor bekeken te houden. Ik heb nood aan een nieuwe frisse wind, wat verandering, iets waar ik terug energie van krijg in plaats van leeg gezogen te worden door constant te proberen en de weinige energie die er nog rest telkens weer in hetzelfde te steken met enkel ontgoocheling als gevolg. Ik wil me functioneel en enthousiast voelen en als prille dertiger stilaan ook denken aan mijn toekomst. Vanaf september ga ik dus terug wat bij studeren in de natuurlijke voedings-/gezondheidssector en ik ben momenteel op zoek naar een halftijdse job. Bij deze zijn ‘alle’ aanbiedingen welkom :-)

Ik zeg zeker geen vaarwel aan de triatlonsport en ik ben nog steeds ambitieus, maar ik voel dat het noodzakelijk is om deze stap te zetten. Ik ben er van overtuigd dat ik in de toekomst nog mooie prestaties zal neerzetten, maar daarvoor moet ik nu even de focus kunnen verleggen en mezelf de tijd gunnen om mijn interesses en leven naast het triatlongebeuren meer aandacht en vorm te geven.

Ik wil iedereen die me het voorbije jaar is blijven steunen graag bedanken. Het team met in het bijzonder mijn coach Tim en mijn kinesist Vincent waarbij ik ondertussen kind aan huis ben, werkgever en club Ironmanagers waarvan ik nog steeds lid blijf en natuurlijk ook alle sponsors. Heel erg bedankt voor jullie begrip!

Ik zeg jullie ‘vaarwel’ als fulltime professionele atlete, maar jullie zijn niet van me verlost, want in de toekomst zeg ik met veel plezier terug ‘goeiedag’ als triatlete die gezond en wel en in alle vrijheid er terug volledig klaar voor zal zijn om met volle goesting en enthousiasme te genieten van deze prachtige sport!

Eventually all things fall into place. Until then, laugh at the confusion, live for the moments, and know everything happens for a reason...

Vele groetjes,

Sophie